Kiedy po raz pierwszy ujrzałam Lapis, jaśniało w słońcu, misterne jak rzeźba z kości słoniowej. (…) Nie wiedziałam wtedy jeszcze, że Lapis jest miastem z legendy, a świetliste mury, które tak mnie zachwyciły, kryją mroczne tajemnice. Dwunastoletnia Irenka przyjeżdża do Lapis z ojcem, artystą, który ma odmalować zniszczone freski w tutejszej bibliotece. Dziewczynka ma już dość nieustannych przeprowadzek i samotności, na którą skazują ją tryb pracy ojca, a także jego surowy i oschły charakter.
