Twoje dziecko nie przepada za występami, nie zgłasza się pierwsze do odpowiedzi i zamiast przewodzić dwudziestoosobowej grupie, woli porozmawiać z jednym przyjacielem? Prawdopodobnie masz dziecko, a nie zepsuty egzemplarz przyszłego konferansjera. Problem zaczyna się wtedy, gdy wszyscy wokół uznają, że trzeba je koniecznie „rozruszać”. Rodzina zachęca do głośniejszego mówienia, nauczyciele oczekują większej aktywności, a znajomi przekonują, że bez przebojowości trudno sobie poradzić.
