Masz własne życie, pracę, rachunki, doświadczenie i przynajmniej kilka dowodów na to, że jesteś dorosłym człowiekiem. A potem spotykasz się z bratem albo siostrą, ktoś mówi „ty zawsze…”, i nagle emocjonalnie znowu jest 2004 rok. Wracają stare role, dawne pretensje, rodzinne rankingi, spory o rodziców i historie, które miały umrzeć śmiercią naturalną jakieś piętnaście lat temu.
