Masz 40 lat. Pracujesz, podejmujesz decyzje, płacisz rachunki, być może wychowujesz dzieci i na co dzień całkiem dobrze funkcjonujesz jako dorosły człowiek. A potem przychodzi rodzinny obiad. Jedno zdanie rodzica – „Ty zawsze…”, „Ja na twoim miejscu…”, „Znowu robisz po swojemu” – i nagle coś się przestawia. Zaczynasz się tłumaczyć, bronić, złościć albo milczeć. Wracasz do domu, ale rozmowa jedzie z tobą.
