Książka ta prezentuje wnikliwą analizę procesu budowy tożsamości narodowej w państwach Azji Centralnej, które po uzyskaniu niepodległości w 1991 roku musiały zmierzyć się z wyzwaniem definiowania siebie na nowo. W obliczu wyzwań gospodarczych i społecznych, centralnoazjatyckie elity polityczne podejmowały działania na rzecz wzmocnienia poczucia narodowej przynależności, a jednocześnie legitymizacji władzy. Kluczowym elementem tego procesu stała się polityka pamięci – ukierunkowana narracja historyczna, odwołująca się do postaci historycznych, dziedzictwa wielkich władców oraz wspólnego dziedzictwa kulturowego.
