Książka jest zapisem refleksji nad obecnością Japonii w kulturze i sztuce polskiej końca XIX i początków XX wieku. Podejmuje kolejno zagadnienia definicji i zakresu pojęć japonizmu i ,,japońszczyzny” (japonisme, japonaiserie), kształtowania się obrazu Japonii w Polsce, roli Paryża jako centrum japońskich inspiracji, ich oceny przez polską krytykę artystyczną, oraz znaczenia kolekcjonerów w procesie włączania sztuki japońskiej w obieg muzealny i artystyczny, ze szczególnym uwzględnieniem działalności Feliksa ,,Mangghi” Jasieńskiego.
