To zdanie uratowało niejeden poranek, niejedno wyjście z domu i niejeden rodzicielski układ nerwowy. Problem zaczyna się wtedy, gdy staje się podstawowym systemem operacyjnym rodziny. Bo jeśli rodzic zawsze pakuje, przypomina, poprawia, szuka, przynosi, kończy i sprawdza, dziecko może naprawdę niewiele ćwiczyć. A potem przychodzi ten piękny moment, w którym dorosły patrzy na młodego człowieka i zastanawia się: „Dlaczego on niczego nie robi sam?”.
