Rozwiązujesz problemy, zanim zdążą dostać oficjalną nazwę, poprawiasz rzeczy, które „same jakoś się poprawiły”, pomagasz ludziom i regularnie sprawiasz, że trudne tematy kończą się spokojniej, niż się zaczęły. A potem przychodzi rozmowa o awansie, nowy projekt albo podsumowanie roku i nagle odkrywasz, że połowa twojej pracy funkcjonuje w organizacji jak miejska legenda. Podobno się wydarzyła, ale świadków brak.
